To fall in love
عاشق شدن


To laugh until it hurts your stomach
.آنقدر بخندی که دلت درد بگیره


To find mails by the thousands when you return from a
vacation.
بعد از اینکه از مسافرت برگشتی ببینی
هزار تا نامه داری


To go for a vacation to some pretty place.
برای مسافرت به یک جای خوشگل بری


To listen to your favorite song in the radio.
به آهنگ مورد علاقت از رادیو گوش بدی

To go to bed and to listen while it rains outside.
به رختخواب بری و به صدای بارش بارون گوش بدی


To leave the Shower and find that
the towel is warm
از حموم که اومدی بیرون ببینی حو له ات گرمه !


To clear your last exam.
آخرین امتحانت رو پاس کنی


To receive a call from someone, you don't see a
lot, but you want to.
کسی که معمولا زیاد نمی بینیش ولی دلت
می خواد ببینیش بهت تلفن کنه


To find money in a pant that you haven't used
since last year.
توی شلواری که تو سال گذشته ازش استفاده
نمی کردی پول پیدا کنی


To laugh at yourself looking at mirror, making
faces.
برای خودت تو آینه شکلک در بیاری و
بهش بخندی !!!


Calls at midnight that last for hours.
تلفن نیمه شب داشته باشی که ساعتها هم
طول بکشه


To laugh without a reason.
بدون دلیل بخندی


To accidentally hear somebody say something good
about you.
بطور تصادفی بشنوی که یک نفر داره
از شما تعریف می کنه


To wake up and realize it is still possible to sleep
for a couple of hours.
از خواب پاشی و ببینی که چند ساعت دیگه
هم می تونی بخوابی !


To hear a song that makes you remember a special
person.
آهنگی رو گوش کنی که شخص خاصی رو به یاد شما
می یاره


To be part of a team.
عضو یک تیم باشی


To watch the sunset from the hill top.
از بالای تپه به غروب خورشید نگاه کنی


To make new friends.
دوستای جدید پیدا کنی


To feel butterflies!
In the stomach every time
that you see that person.
وقتی "اونو" میبینی دلت هری
بریزه پایین !


To pass time with
your best friends.
لحظات خوبی رو با دوستانت سپری کنی


To see people that you like, feeling happy
.کسانی رو که دوستشون داری رو خوشحال ببینی


See an old friend again and to feel that the things
have not changed.
یه دوست قدیمی رو دوباره ببینید و
ببینید که فرقی نکرده


To take an evening walk along the beach.
عصر که شد کنار ساحل قدم بزنی


To have somebody tell you that he/she loves you.
یکی رو داشته باشی که بدونید دوستت داره


remembering stupid
things done with stupid friends.
To laugh .......laugh. ........and laugh ......
یادت بیاد که دوستای احمقت چه کارهای
احمقانه ای کردند و بخندی
و بخندی و
....... باز هم بخندی


These are the best moments of life....
اینها بهترین لحظه‌های زندگی هستند


Let us learn to cherish them.
قدرشون روبدونیم

"Life is not a problem to be solved, but a gift to be enjoyed"
زندگی یک هدیه است که باید ازش لذت برد
نه مشکلی که باید حلش کرد

وقتی
زندگی 100 دلیل برای گریه كردن
به
تو نشان میده تو 1000 دلیل
برای
خندیدن به اون نشون بده.
(چارلی‌ چاپلین)

من و تو...

آرام و بي صدا...

خيره سوي آسمان...

قرار مان شد اول تو باز كني كوله بارت...

تا سبك شود شانه هايت....

تو شروع كردي...

يك به يك...

تك به تك...

گفتي آرزوهايت...

دستانمان در هم...

بدرقه كرديمشان سوي آسمان...

چشم دوختيم سوي خدا...

تمام شد آرزوهايت...

و من مات ماندم!

مات ِ مات...

خيال باطلي بود!

من آرزوي تو نبودم!

حتي در گوشه اش....

افسوس!

كاش يكي از آرزوهايت بودم فقط!

نوبت من شد!

و من....

سكوت كردم و نگاه....

پرسيدي: آرزويي نداري؟

لبخندي زدم...

و باز هم سكوت...

و تو هيچ گاه نفهميدي....

كه من تمام مدت...

آرزوهايت را آرزو مي كردم....!

دوستت دارم و دوستت خواهم داشت

با وجود چشمای تو نیازی به التماس ستاره ها نیست وقتی یه ماه مثل تو دارم دیگه از شب های تاریک تنهایی نمیترسم

عشق من عاشقتم تکرارت هر شب عادته

شده بودی. نمی دونم تو هر دفعه داری زیباتر میشی یا من عاشقتر؟!

بمیرم واسه اووووووووون نازه نگاهت

می مونم همیشـــــــــــه من چشم به راهت

دارم ميميرم از غم دوريت

تو بي خيالي غرق غروري

حالم عجيبه دل شوره دارم

كاشكي بدوني چه بي قرارم

                          چه بي قرارم..........

كاشكي بفهمي كاشكي بدوني

كاشكي بيايو پيشم بموني

چشماتو هر شب تو خواب مي بينم

چشم انتظارت تا كي بشينم؟

كي تو نگاهم عشقو ميخونــــــــي؟

منو به چشمات كي ميرسونــــــــي؟

كاشكي بفهمي من تو رو ميخوام

تويي عـزيــــــــــــزم تموم دنيام

دارم ميميرم از غم دوريت

تو بيخيالي غرق غروري

حالم عجيبه دل شوره دارم

كاشكي بدوني چه بي قرارم

بعد پر كشيدنت دل منم ديوونه شد.......

آن زمان كه خبر مرگ مرا مي شنوي كاشكي صورت خندان تو را

مي ديدم....

فقط میدانم که دوستت دارم تحت هر شرایطی .به خدا با تمام این اتفاقات

که منجر به از دست دادن همه زندگیم شد باز هم میگویم وبا صراحت و با

صدایی رساتر از قبل که عشق من؛ همیشه برام از هر کس و هر چیز

بیشتر قابل احترامی.بیشتر از قبل عاشقانه دوستت دارم و بیشتر از قبل

بهت محتاجم .

فقط مواظب خودت باش

آخه چرا منو تنها گذاشتي

منو با گريه و غم جا گذاشتي

همش فكر ميكنم شايد از اول

منو حتي يه لحظه دوست نداشتي....

هنوز يادم هست اين درد را كه مثل خوره روحم را مي خورد و قلبم روزي هزار

بار در تپيدنش مكث مي كرد و نگاهم از گوشه ديوار آنطرف تر نمي رفت و....

خدا يا آدمها را اين همه بي رحم چرا آفريدي؟چرا؟

- دنیا را بد ساخته اند کسی را که دوست داری ٬

دوستت ندارد

کسی که تو را دوست دارد٬

تو دوستش نداری

اما کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد ٬

به رسم و آیین زندگانی به هم نمی رسند ،

و این رنج است زندگی یعنی این

گریه نکن دل ِ بی تاب از بی خبری ...

بعضی وقتها از سادگی خودم و پستی آدمها حالم بهم میخوره ...

سلام گلم خوبی؟

نمی دونم به این وبلاگ سر میزنی یا دیگه نه...

امین دیشب یه خوابی دیدم...

یه خواب بد...

شایدم خوب...

خواب دیدم به خاطرت خودمو کشتم.....

وقتی این خبرو دادن بهت اول باور نکردی...

گغتی فیلمه...

یه نامه نوشته بودم برات...

بعد از این که خوندی گفتی مشتاق کجاست؟....

گفتن سرد خونه...........

نمی دونم چرا رنگت پرید...

نیومدی سرد خونه...

سر خاک بود...

همه بودن...حتی تو........

کفن پیچ بودم...

منو گذاشتن تو گودال....ت

و هم اومدی تو گودال...

تو نامه ازت خواسته بودم برای آخرین بار تو گوشم بگی دوست دارم و یه یادگاری از خودت بذاری کنار جنازم...

خم شدی و تو گوشم گفتی(( دوست دارم خانمی))...

دست چپمو باز کردی و گردنبندی و که همیشه تو گردنت میشد گذاشتی تو دستمو با چشمای خیس از گودال

اومدی بیرون...

گریه نکن امین خب...

من خودمو کشتم تا تو راحت زندگی کنی...

سر قبرم گریه نکن...

خاکو ریختن روم...

موندم زیر خاک...

همه رفتن...

همه همه ولی نمی دونم تو چرا نرفتی....

موندی سر خاکم...

ماه ها گذشت...

تو هنوز همون جا بودی...

سر خاک...ل

اغر شده بودی...

من شدم لیلی قصه ها و تو هم ....تو هم عشق لیلی....

امین تو که قرار بور بیایی سراغم پس چرا بعد از مردنم...

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟

یهو دیدم بابام داره بیدارم میکنه...

بیدار شدم...

دیدم هم مامانم هم بابام بالا سرمن...

تو خواب داشتم گریه میکردم...

آخه تو خواب دیده بودم خودمو کشتم...

سلام من اومدم بعد از يه وقفه طولاني..

يه چيزي فقط امدم بگم و بازم برم....

 امين دلم برات خيلي بيشتر از اوني كه بتوني تصور كني تنگ شده...

نمي دونم تا كي قراره  اين دوري رو تحمل كنم...واقعا خسته شدم....

امين دوست دارم...

اي مسافر !  اي جدا ناشدني ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل ببينمت .
بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .
آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ... و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد ...
بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه ات را .
مسافر من ! آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو . مگذار يکباره از پا در افتم ... فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...
جدايي را لحظه لحظه به من بياموز...   

آرام تر بگذر ...
وداع طوفان مي آفريند... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را که مي بيني !  آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ...
من چه کنم ؟ تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...
اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...
اما نمي داني ... نمي داني که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم جاريست ...
از خود تهي شده ام ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟

بچه که بودیم فکر میکردیم بزرگ میشیم درس میخونیم و دکتر میشیم و همه آدمهای مریض رو معالجه میکنیم...خودمون رو که تصور میکردیم یه روپوش سفید...یه عینک و یه کیف پر پول میدیدیم...پولهایی که توی عالم رویاهای بچگونه برای من و تو نبود...برای تموم آدمایی بود که پول نداشتن...

فکر میکردیم...بزرگ که شدیم...وقتی قدمون اندازه مامان و بابا شد...زندگیمونو با کسی که دوسش داریم پیوند میدیم و تموم محبتی که توی دلهای کوچولومون بود...توی عالم بچگی نثارش میکردیم...

وقتی میدیدیم مامان و بابا دعواشون میشه یه گوشه قایم میشدیم و به این فکر میکردیم که ما هیچوقت اشتباه اونا رو تکرار نمیکنیم...

فکر میکردیم فقط کافیه تا بزرگ بشیم تا دنیا قشنگ بشه...آسمون یکرنگ بشه...قلب کوچولومون پر از محبتی بود که میخواستیم وقتی بزرگ شدیم به همه تقدیم کنیم...

سالها گذشت و بزرگ شدیم...اونقدر بزرگ که تموم رویاهامون یادمون رفت...نه دکتر شدیم و نه روپوش سفید پوشیدیم...فقط یه کیف پر از پول داشتیم که تموم پولهاش برای خودمون بود...شاید فکر میکردیم مقصر ما نیستیم که شاید یه گوشه شهر ...یکی برای سیر شدن بچه هاش...خودشو بفروشه!

وقتی کسی رو پیدا کردیم که قرار بود تموم زندگیمونو بهش تقدیم کنیم...همه هستیشو ازش گرفتیم و حسرت یه دنیا خوشبختی رو به دلش گذاشتیم...شاید فکر میکردیم مامان و بابا اون روزها حق داشتن که با هم دعوا کنن...شاید فراموش کردیم که میخواستیم خوشبخت بشیم...

بزرگ شدیم اما یادمون رفت قرار بود خودمون دنیا رو قشنگ کنیم...نشستیم تا دیگران دنیامونو پر از قشنگی بکنن...و وقتی نتونستن ...ترکشون کردیم...به همین سادگی!!!

حالا که دیگه بزرگ شدیم...دیگه دنیا قشنگ نیست...دیگه آسمون یه رنگ نیست...دیگه محبتی نمونده که بخوایم تقسیمش کنیم...هر چی که هست غم و حسرت و ماتمه...

دیگه نمیخوام بهت نوید روزهای قشنگ آینده رو بدم...نمیخوام بگم دنیا قشنگ میشه...دلها پر از محبت میشه...نیومدم بگم غصه نخور همه چی درست میشه...

اومدم بگم...اگه دنیا قشنگ نیست ... اگه آسمون یکرنگ نیست...به من و تو چه ربطی داره؟ قرار نیست که بشینیم و خوشبختی رو گدایی کنیم...فقط بیا راه درست رو پیدا کنیم!

هرگز به دست اش ساعت نمی بست

روزی از او پرسیدم

پس چگونه استکه همیشه سر ساعت به وعده می آیی ؟

گفت:

ساعت را از خورشید می پرسم

پرسیدم روزهای بارانی چطور؟

گفت:

روزهای بارانیهمه‌ی ساعت ها ساعت عشق است!

راست می گفت

یادم آمد که روزهای بارانی

او همیشه خیس بود...

بازم از تو می نویسم روی نامه های خیسم می ریزه اشکای مردم از رو

گونه های خیسم...می نویسم که بدونی واسه من هنوز همونی مینویسم

که دوباره بیای و پیشم بمونی...بازم از تو می نویسم روی گلبرگ شقایق

بازم از تو می نویسم از تو و این دل عاشق از گذشت این دقایق... قفس

تلخ جدایی منو چشم براه نشونده غم لحظه های بی تو جون و به لبم

رسونده دیگی طاقتی نمونده...

ولد دهه ی شصت ... نسلی که ما هستیم 

نسل ما، متولد شلوغترین دوره از تاریخ ایران بود. دوره ی نا آرامیهایی که

میرفت تا حکومت بعدی را به حکومت قبلی تحمیل کند. نسلی که در

بلوای جنگ بدنیا آمد و صدای گریه اش در هیاهوی تیر و رگبار گم شد. در

میان انبوه عکس شهدا و کاروان پیکرهای نیمه تمام مفقود الاثرها قد

کشید و چندان دیده نشد. نسل شیرخشکهای کوپنی، نسل تحریمها و

تبعیضها. نسل قلکهای پول تو جیبی برای بچه‌های جبهه، نسل بادبادکهای

کاغذی، نسل اجبار مقنعه از شش سالگی. نسل کتاب تاریخهای تحریفی

و نصایح ناگزیر چهارصد صفحه ای امام. نسلی که عادت کرده بود به دم

نزدن از تناقصهای خانه و مدرسه. نسل چوب دوسر نسوزی که بیست و

دو بهمن ها با مدرسه به تظاهرات میرفت و تشویق میشد و عصر همان

روز تحقیر و توبیخ میشد به جرم آستینهای کوتاه و موهای وحشی بیطاقت

زیر روسری و شالها!

نسلی که ما بودیم .... نسل کم توقعی که اگر به موی سرش، به روسری

و پوشش اش ایراد نمیگرفتند میرفت که نسل سر به راهی بماند. نسلی

که چیز زیادی نمیخواست، داشت عادت میکرد به آنهمه محدودیت که تنها

مهم کم و زیادش بود.  

دلش به حاشیه ها گرم بود، به هر از گاهی تئاتر شهر رفتن، کتابهای

ممنوع را از دست و بال دستفروشها درو کردن و این میانه فیلم به زبان

اصلی دیدن و تحلیلهای غیر کارشناسانه. نسلی که در به در پیتزای

پیرونی میخورد و سپس تا آخر شب در گودو اظهارات روشنفکرانه اش را

لیست میکرد و بلند بلند فروغ و شاملو میخواند.

نسل بی‌آوازه‌ای که می‌رفت تا همین چند وقتِ پیش، تمام موجودیتش به

شش و هشت‌های پراکنده در ضیافت‌ها و میهمانی‌های بی‌خنده و دود

محدود شود. به دلخوشیهای زودگذر که اگر آنهم نمیبود هیچ چیز دیگری

هم نبود .

نسلی که رضا داده بود به تقدیرش بر زاده شدن در مختصات محدودیت و با

این حال میبالید به تاریخ کهنش و متعصب بود بر ذره ذره از خاکش. نسل

ما هرچند سرکش، اما انتظار کمی داشت. نه پول نفت را خواسته بود و نه

ادعای جاه و مقام، نه هیچ چیز دیگر...

یک دوست (دختر / پسر) مثل یك آدامس است...

جویدن طولانی هر آدامسی به‌جز بیمزه شدنش حاصلی ندارد.

هیچ وقت آدامس نیم‌خورده‌ی كسی را به دهان نگذارید.

داشتن آدامسی كه نتونی بازش كنی با نداشتنش هیچ فرقی ندارد.

آدامس زیاد مانده ارزش جویدن ندارد.

هر از چندی به دندانهایتان هم فرصت استراحت بدهید. به هرحال

آدامستان را می‌توانید عوض كنید ولی دندانهایتان را نه.

به چشیدن طعم تنها «یك» آدامس اكتفا نكنید. آدامسها در شكلها، قیمتها

و مزه‌های مختلف ساخته می‌شوند.

فراموش نكنید كه پایان كار هر آدامسی سطل آشغال است. پس برای

هیچ آدامسی قیمت زیادی نپردازید.

داشتن یك بسته آدامس همیشه بهتر از داشتن فقط یك آدامس است.

حسرت آدامسی كه دور انداخته‌اید نخورید. آدامس‌های خوشمزه‌تر

همیشه پیدا می‌شوند.

و ازدواج مثل قورت دادن آن است. هیچ احمقی آدامسش را قورت

نمی‌دهد.

Design by : Night Skin

RSS